เคยไหม .. ที่

เมื่อทำของหาย ถึงจะพยายามนึก และเข้าใจถึงสาเหตุ
แล้วเคยไหม ที่ ของหายไปแล้ว ก็ยังไม่เข้าใจถึงสาเหตุที่มันหายไป..

เพราะเราลืม ? .. หรือเพราะเรา ไม่เคยเก็บมันเป็นที่

ของหายไปแล้วบางที
เราอาจจะพึ่งรู้ ว่ามันสำคัญ

แต่ถ้าไม่สำคัญมากนัก

ให้ตายอย่างไร เราก็จำไม่ได้ นึกไม่ออก .. ว่าทำไมของถึงหาย

ถ้าแย่หน่อย หากเราไม่รับความจริงว่าสาเหตุที่หายเป็นเพราะเรา

เราก็มักจะโทษคนรอบข้างว่าทำให้สิ่งของ ที่เป็นของเรา หายไป..
หรือโทษว่าต้องมีใครสักคนที่ไม่ใช่เรา .. ทำมันหาย
หรืออาจจะโทษว่า ของสิ่งนั้นเล็กไป ไม่สะดุดตา จึงหาไม่เจอ..


ถามจริง ..
ถ้าของสิ่งนั้น มันไม่อยากอยู่กับเราแล้ว
แล้วเราก็ยังไม่รู้ว่า อะไรเป็นสาเหตุ ทำให้มันหายไป
นึกเท่าไร ก็นึกไม่ออก ว่ามันหายไปได้อย่างไร
จะยังหามันต่อหรอ ?
ถ้าหาเจอ แล้ว.. ก็ยังทำมันหายอยู่เรื่อยๆ
จะไม่ท้อบ้างหรือไง
จะไม่คิดถึงสาเหตุบ้างหรอ จะได้ไม่ทำมันหายอีก

หรือต้องรอ ..
ให้มันแตก มันหัก จึงยอมเข้าใจถึงสาเหตุ
ว่าถ้าไม่สามารถดูแลรักษาของสิ่งนั้นได้
ก็จงอย่ามีมันเลย

บางครั้ง
เราอาจจะนึกไม่ออกจริงๆว่าเราทำอะไรพลาดไป
จึงทำของหาย ทำของเสีย

แต่ถ้าเป็นไปได้
ก็นึกสักนิด จดจำไว้เป็นบทเรียน
ถ้าอนาคตมีของชิ้นใหม่แทนชิ้นเก่า
จงจำให้ได้ว่า อย่าทำมันหายอีก